Filips de Stoute (1384-1404)

Lange tijd had Frankrijk tevergeefs getracht Vlaanderen te annexeren. Karel V van Frankrijk probeerde het subtieler: hij arrangeerde een huwelijk tussen Margareta van Male en zijn broer Filips, hertog van Boergondië. Het draaide anders uit dan verwacht: het huis van Boergondië zou zo machtig worden dat het voor de Franse koning een geduchte rivaal zou worden. Bovendien zorgde het voor een eenmaking van onze gewesten.

Het Duitse Keizerrijk probeerde bij ons zijn invloed te versterken. Filips slaagde erin om Limburg, Brabant en Henegouwen uit de invloedssfeer van het Keizerrijk los te weken, dank zij een gewiekste huwelijkspolitiek. Zo kon hij ook Holland, Zeeland en West-Friesland binnen zijn machtssfeer brengen. Op die manier koos hij in de Honderdjarige Oorlog ook partij voor Frankrijk, tegen Engeland.

Zijn zoon Jan huwde Margareta van Beieren, zijn dochter Margareta Willem van Beieren. Brabant bond hij aan zich door steun aan zijn kinderloze tante Johanna. Zijn zoon Anton zou opvolger worden. Dit voorstel kreeg de steun van Brabantse Staten, omdat Filips hun Antwerpen en Mechelen teruggaf.

Op binnenlands vlak slaagde hij erin om langzaam maar zeker de macht der gemeenten te fnuiken.

Jan zonder Vrees (1405-1419)

Filips was nog op en top een Franse edelman. Zijn zoon Jan zonder Vrees kreeg een Vlaamse opvoeding (zijn wapenspreuk was het Dietse “Ic hou”). Hij stond aan de gemeenten ook toe om het Vlaams als officiële taal te gebruiken.

In Frankrijk woedde op dat ogenblik een opvolgingskwestie. Als kleinzoon van de koning was Jan ook kandidaat. De krankzinnigheid van koning Karel VI had tot gevolg een opvolgingstwist tussen de Armagnacs van Lodewijk van Orléans, en de Bourguignons van Jan zonder Vrees. Jan zonder Vrees liet zijn rivaal vermoorden, maar werd ook zelf vermoord. In de oorlog sneuvelde ook Anton van Boergondië.

Advertenties